Het was weer een spannende avond gisteren.
Het begon al met het in de aula proberen te komen tussen het wandelvierdaagse geweld door. Sommige castleden deden een extra rondje en waren daardoor iets later maar iedereen werd met luid gejuich binnen gehaald.

Daarna gingen we de dans oefenen met Linda. Als een wervelwind ging ze door twee dansen heen (ze is gewoon niet scherp op de foto te krijgen). Pasjes werden tot in den treure geoefend. Roos bleek ineens hele losse heupen te hebben, waar ze zelf de joggingbroek de schuld van gaf, Danielle besloot maar zelf haar bril van haar neus te slaan voor een ander het deed en Annemarie was de norm omdat zij in een onzichtbaar superstrak rokje stond. 
Uiteraard moest er ook gezongen worden bij de dans. Nu moet dat natuurlijk meestal in een musical maar dat is dus echt nog een behoorlijke uitdaging. 
Zeker als het zingen en draaien is én in spiegelbeeld.
Zeker als het dansen ook nog heel snel moet.
Zeker als Niels komt.

Want ja, dat was natuurlijk de reden dat het spannend was gisteren.
Na een afwezigheid die oneindig leek was Niels weer terug.
Niels kwam weer met ons zingen.

Leuk toch?
Jazeker. Zingen én Niels zijn leuk.
Maar ook spannend.
Nou ja, het zingen dan.

Net voor Niels binnen kwam, kwam ook Eric naar de repetitie.
Dat klinkt wat raar omdat Eric het orkest… nee band… nee ensemble eh de muziek leidt tijdens de musical. U vraagt zich misschien af wat hij bij een zangles doet.
Als u goed naar de foto’s kijkt lijkt hij ook vooral niks te doen, ik weet het.
Maar het werk van Eric, net als het werk van de andere mensen achter de schermen, begint niet pas 9 november. Zo speelde Eric gisteren weer even een stukje op de piano om de toonsoort af te spreken, gaf tips over wanneer en hoe zangstukje ingezet konden worden, benadrukte de wijze waarop we thuis konden oefenen en suggereerde aanvullingen op onze koorpartijen.

Met Niels gingen we eerst kort inzingen en daarna begonnen we met het eerste Franse nummer. Spontaan liep dat even helemaal de mist in, wat weer goed demonstreert hoe spannend het zingen voor Niels kan zijn aangezien het normaal veel beter gaat.
Ook hadden Eric en Niels nog even een discussie over het onderliggende ritme… of tempo… Nou ja, de vaktermen laat ik aan de vaklieden over. Hoe dan ook was het iets met drieën maar dan met heel veel klapjes tussen die drie tellen door.

Uiteraard lieten we ook de dans met zang zien en Niels vond het best wel goed gaan. Hij miste alleen nog wat energie en lachende gezichten. Maar ja, normaal gaat dat ook altijd veel beter natuurlijk.

Na een lesje in de harde g zongen we het lied van Tamara waarin het koor een tapijtje voor haar moest zijn maar nu nog klonk als kiezelstenen. En daarna zongen we het geheim van de nacht dat spannend was omdat de hoge noot het eigenlijk net niet helemaal haalde. Normaal, als Niels er niet is, wordt deze noot uiteraard wel gehaald…

Terwijl de aula verlicht werd door de flitsen van een heftige onweersbui en het rommelen van de donder overging in grommen, naderde de repetitie zijn spannende einde…

Met de solo van Myrthe.

Geen lieftallig deuntje van een prinses in een toren (zie Diep in het Woud) maar een schreeuwende uitdaging om te leven. 
Niels stimuleerde haar steeds meer om te roepen, om kracht te zetten, om te verankeren. Tamara werd toegeschreeuwd, Niels gooide zijn gewicht in de strijd (nou ja, zijn kracht) en Mythe balanceerde al zingend op 1 been.
Een prachtig einde van deze spannende les… hoewel Myrthe uiteraard nog wel vertelde dat het thuis echt veel beter ging. 
Vraag het haar buren maar!

(Eigenlijk moet ik u bekennen dat de repetitie hier niet helemaal stopte. Lisa, Miranda C en Danielle wilden nog even hun gezamenlijke nummer oefenen met Niels terwijl de rest al naar huis ging.
Maar dat was helemaal niet spannend. 
Dat was gewoon slim…
)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *